Home
Brem. Evang. Kirche
Meine Gemeinde
Aktuelle Predigt
Ev. Posaunenwerk
Gustav-Adolf-Werk
Termine


Meine aktuelle Predigt                      

Möchten Sie die neueste Predigt aus der Kirche in Oberneuland noch einmal nachlesen? Dann sind Sie hier goldrichtig!

Mein Stil ist einfach, elementar, volkskirchlich, in bestem Sinne missionarisch. Dabei geht es darum, die Probleme und Sorgen der vermuteten Hörerinnen und Hörer einzubeziehen.

Etwa alle 14 Tage erscheint auf dieser Seite eine neue Predigt. Die alten Predigten werden dann gelöscht. Es ist wie mit dem täglichen Brot: Es sollte frisch sein - so auch die Predigt.

Gottes Segen wünscht      Ihr Frank Mühring

"Dat groote Loofleed op den Schöpfer"

Historische Predigt von 1860 zu 1. Mose 1,31

Pastor Frank Mühring       Bremen, 6.8.2017

Un Gott keek allns an watt he mookt hett, un süh, dat weer bannig good.

(1.  Mose 1,31)

Gnood wees mit jo un Freeden von denn, de dor weer un de dor is und de dor kummt. Amen.

Leeve Gemeende!

„Mit rein gor nix füng he an". So het dat in de Ole Testament öber Gott un sien Schöpfung in dat erste Book Mose. Op de Eer, dor weer forerst null un gor nix. Tabula rasa. So is dat mit Gott, nich blots bi de Schöpfung – ok bi uns, bi jeedeen Minschen. Meestendeels fangt Gott mit rein gor nix an. Un dorum bruukt wi een School heer in Oberneeland. Dat geiht nich an, dat de Jungs un Deerns von use Buern acht, tein, twölf Johr oolt sint un noch keene School von binnen sehn hebbt. Dat is een stuure Sünd! Gott will, dat disse Erd beboot un bewohrt blivt. Un dorför mööt de Kinners de Bibel kennen un schrieven un lesen lehren!

All de Strüker up den Felder wörrn noch nich dor, un all dat Kruut weer noch nich up denn Koppeln wussen. Könnt ji jo dat vorstellen, leeve Brör un Süsters ut Oberneeland, keen gröner Struuk, keen blöhenden Boom? Wat’n gräsigen un osigen Anblick! Blots kohle un nackte Eerd. Dat is de Erd ohn Gottes Segen! De Eerd ohn Regen vun boben. Ohn Regen keen Wassdom! Wi blivt total afhängig vun Gott.

Un noch wat fehlt de Eerd: Keen Minsch weer dor, dat Land to bebohn. Gott bruukt di un mi, düsse Erd fruchtbor to moken. Gott söökt Mitarbeeder an sine Schöpfung. Lüüd, de deenen könnt, de anpackt un sick de Hannen schitterich mookt. Gott is mien Hirte, heet dat in Psalm dreeuntwinnig (Psalm 23). He bruukt jem as goode Scheeper for sine Schöpfung. 

Mit rein gor nix fangt Gott sine Schöpfung an und lett neet Leven upwassen. Siene Schöpfung is jümmer noch in Gang. Se steiht nich blots an’n Anfang vun de heele Welt, se is stetig an’t  Wark. "Creatio continua" seggt de gelehrte Theologie dorto.

So is dat ok bi us in Oberneeland wesen. As de ersten Buern ut Holland koomen sind, dor wör hier nix. Nix as Brook, Sump un Moor. Vun wegen grönet Paradies op Eerd. Fleischtepiepen! „In’n Sweet von dien Angesicht schast du dien Brrod eten,“ seggt de ole Mose to us. Un bannig veel Sweet moss fleten, bit dat hier urboret (urbares) Land for de Buern woorn is. 

Un lang, lang, lang hebbt de Minschen beerd un sungen, dat’t nich upholen schull Sünn un Regen, Floot un Ebb, un dat’t in Grooten un Ganzen de Sünn goot is un ok de Regen. Dat dat’t Water sien Grenze hett un for all de Minschen un Planten un Deerten noog dorvon op us Eerd is.

Lang hett de Minsch sick dorop verlooten, dat Gott dat allns in Gliekgewicht hollt, so as he dat Noah noh de Sintfloot toseggt hett: "Alle Doog, de de Eerd besteiht, blifft dat so: Saien un Maihen, Küll un Warms, Sommerdoog un Winterdoog, Doog un Nacht, dat schall nich ophörn." Un de erste Schöpfungsbericht slutt mit de Wöör: Un Gott keek allns an, watt he mookt hett, un süh (siehe!), dat wehr bannig good.  Bannig good, dat is een gooden Grund denn Schöpfer to priesen un to looben.

Von dor af an hett de Minsch de Schöpfung sick sülms överlooten, is sien eegen Verantwortung to wenig or in gor nix nohkoomen. Manch een denkt sick: Ohn Gott un Sünnenschein bring ick mine Arnt ein. Sachtens, leeve Buern! Düssen Sommer in Achttein sösstig (1860)  hett Petrus sien Slüüs wiet open mookt. To veel Regen, dat use Wischen schietig un narsig worrn sint. Un düssen Harvst is wedder dat Werserwoter un de Hamme un Wümme över‘n Diek koomen. De Keuh un de Peer hebbt wedder kohle Fööt kregen. Wer nich will dieken, de mutt wieken!“ (Wer nicht deichen will, der muss weichen!“) seggt de Fähnrich vun’n Diek bi us.  

"Nu sorg di jo nich so…" seggt Jesus in’t Evangelium, "froog doch erst noh Gott un sien Riek un noh siene Gerechtigkeit!" Dat kann nich bedüürn, dat wi us keene Sorgen um de Schöpfung mooken schulln. Jesus güng dat um dat "Sick sülmst versorgen" un hüüt mööt wi toföögen: um dat Vor-sorgen. Wo dat utblivtt, dor hett de Minsch blots sik sülmst in’n Blick, nich de annern un gor nich de Tokumpft de Eer. Toglieks is he nich in de hütige Tied, in de Gegenwort or gor inne Tokumpft. As’n Brummkreisel dreiht he sick um sick sülmst un is doch nich bi sick sülmst un ok nich bi Gott un bi de annern Minschen.

Ick as de Pastor vun Oberneeland segg: Mann schall op Gott sien Wirken vertroon. He will ok op den Minschen boon. Gott geev di een Kopp, he geev jem een Hart. Nu mööt wi sehn, wat dorut ward.

Gott boot op us un he glöövt an us. He is us Schöpfer. He kann in usen Kopp un in use Harten kieken – un wat he dor süht, kann Gott nich affholen, an us to glööben. Kann he mehr sehn as unsereen? Dat Urdeel (Urteil) Gottes steiht fast: Un Gott keek allns an, wat he mookt hett, un süh (siehe!), dat wöhr bannig good. Un dat gellt ok for de sünnige Minschen. Sünnig, ober befreet to’n neet Leven.

Ick glööv, Gott sütt us anners; he hett en annern Blick. Dat is de "Ick heff di leef“- Blick. Dormit kickt he op sien heele Schöpfung, ok hüüt noch, un sitt, dat allns goot is, sinnvull un schöön. Gott is as een gooden Gärtner.

Dormit kickt he op dat allns, wat Minschen anricht hebbt un hüt anricht. Un he fragt us: Sühst du denn nich de annere Wirklichkeit, öber de ick seggt heff, se is goot, se is sinnvull un schöön? Sühst du denn nich us gegensietige Afhängigkeit un us gemeensome Verantwortung for de Schöpfung?

Gott will use Oogen for den tweeten Blick wiet open moken. Un denn köönt wi hüüt op de Werser un de Wümme kieken, un se sünt nich blots Werser, Wümmer un blots Wooter - se sind en lebennigen Strom. Just so, as Gott us leev hett. He lett sien Leev öber us strömen, jeden Doog upp‘t Neje.

Un so kiek di den Minschen an un de Voogels un de Deerten – mit Gott sien’n "Ik heff di leev“-Blick. Un du schast seggen: "Danken will ik di, Gott, wunnerbar sünd jo dien Warken. Mien Seel word dat wies." Un ganz sacht kannst jo Gott sien Vertroon verstohn un ok an den Minschen glööben un up em boon. Ganz so as Gott dat dacht hett.

Un Gott sien Freden, de wiet öber dat rutgeiht, wat een Minsch sick utdenken kann, bewohr johe Harten un Sinn’n in Jesus Christus. Amen

 

 

 
Willkommen beim Portal für modernes Predigen | frank.muehring@t-online.de